zondag 11 december 2016

Brandweer & trots

Mijn vriend zit bij de vrijwillige brandweer. Dat houdt in: een keer in de drie weken dienst, een reserveweek en een paar "verplichte" dagen.
In het begin vond dat ik heel moeilijk, omdat hij natuurlijk ook weggaat wanneer het net gezellig is, of zo.

Maar later ging ik er eens over denken. Hoe zou ik me voelen als mijn huis in brand staat en niemand komt mij helpen? Wat nou als ik bekneld raak in de auto en niemand komt mij helpen? Hoe zou ik het vinden om erachter te komen dat het huis van de buren brand en ons huis had gered kunnen worden door inzet van de brandweer?

Ik zou me vreselijk voelen als ik wist dat zij er wel zijn, maar omdat ze toevallig net gezellig op een feestje zijn, komen ze maar niet. Uiteraard heb ik het mijn vriend nooit verboden, maar soms kwamen er 4 oproepen achter elkaar en dan dacht ik wel: hmm daar gaat onze enige avond samen. Nu denk ik niet meer zo. Die pieper gaat niet voor niets. Er zijn mensen in nood. Deze mensen kunnen mijn vriend en alle andere mannen beter gebruiken op dat moment dan wij.

Ik laat hem gaan. Onzeker over wanneer hij weer terug is, wacht ik op hem. En met mij 5 andere vrouwen, totdat het vuur gedoofd is en de mensen weer veilig zijn.

1 opmerking:

  1. Leve...lang leve... de (vrijwillige)brandweer. Én hun geduldige partners. Ik vergeet nooit dat het dak van mijn grote, hoge huis op het punt stond er af te waaien op een zondagavond. Gered door vrijwilligers. Marle

    BeantwoordenVerwijderen

Goedkoper TV en Internet - de aanbieding die ineens wél kon en zelfs beter is!

Ja lieve lezers, wij hebben weer een enorme besparing in ons budget. Ons contract bij onze TV- en internetaanbieder liep af, dus we gingen k...